Laboratorium ruchu to przestrzeń pracy, w której doświadczenie cielesne splata się z pamięcią zapisaną poza językiem. W napięciach, powtórzeniach, opóźnieniach, w sekwencjach obecnych w sposobie poruszania się. Inicjatywa realizowana na styku choreografii współczesnej, badań nad ucieleśnieniem oraz refleksji nad pamięcią, która ujawnia się w działaniu, w reakcji ciała na przestrzeń, w tym, co powraca mimo zmiany kontekstu i czasu.
Zaproszeni artyści i artystki pracowali z ruchem przechowującym doświadczenia osobiste i zbiorowe. Punktem wyjścia pozostawały sytuacje graniczne, doświadczenia przemocy, utraty, wykluczenia, relacji intymnych oraz pamięci przekazywanej pomiędzy pokoleniami. Zrealizowane formy choreograficzne przyjęły postać krótkich, intensywnych sekwencji ruchowych, w których ciało ujawniało swoją zdolność do przechowywania i aktualizowania doświadczeń. Nawet wtedy, gdy narracyjna pamięć uległa rozproszeniu lub zanikła. Ruch tworzy pole napięcia pomiędzy tym, co utrwalone, a tym, co zmienne, pomiędzy powtórzeniem a przesunięciem.
Istotnym elementem pozostaje procesualność, rozwijana poprzez wielokrotne powroty do materiału ruchowego, jego rejestrację, analizę oraz ponowne uruchamianie w zmienionych warunkach. Dokumentacja wideo i tekstowa tworzą warstwę roboczą, która umożliwia obserwowanie zmian zachodzących w czasie oraz śledzenie relacji pomiędzy wyborami choreograficznymi a ich cielesnymi konsekwencjami. Laboratorium funkcjonuje więc jako środowisko pracy, w którym wiedza wyłania się stopniowo poprzez praktykę, korektę i uważność wobec detalu.
Przedsięwzięcie wpisuje się w nurt współczesnych badań nad choreografią i myśleniem ucieleśnionym, rozwijanych w obrębie studiów performatywnych oraz memory studies. Ciało staje się miejscem, w którym historia, afekt i relacja społeczna pozostają aktywne, a ruch umożliwia dostęp do warstw doświadczenia niedających się łatwo przełożyć na język pojęciowy. Choreografia wymaga precyzji, odpowiedzialności i czasu, otwiera przestrzeń dla refleksji nad sposobami bycia razem, dziedziczenia doświadczeń oraz ich przekształcania.
Laboratorium proponuje spojrzenie na choreografię jako praktykę badawczą, w której wiedza powstaje poprzez działanie, obserwację i powtarzalność, a pamięć ujawnia się w ciele dynamicznie, w ciągłym ruchu.
