Dźwięki z odzysku wykorzystują materiały wtórne jako źródła dźwięku. Realizacje powstają z użyciem elementów takich jak papier, plastik, ceramika, kamień oraz inne materiały obecne w obiegu codziennym. Każdej realizacji towarzyszy zapis wizualny w formie wideo i fotografii, dokumentujący proces powstawania dźwięku oraz jego materialne źródło.
Dźwięki z odzysku powstały z pracy na materiałach wyjętych z obiegu: na przedmiotach zużytych, fragmentach infrastruktury, elementach technicznych, które zachowały swoje właściwości, ciężar, fakturę i akustyczny charakter. Czterdzieści próbek złożyło się na serię instalacji muzycznych, przygotowanych tak, aby mogły działać jako samodzielne formy odsłuchowe, a zarazem pozostały użyteczne jako materiał do dalszej obróbki i komponowania. W procesie nagrania i pracy z autorskim systemem modularnym powstały warstwowe struktury dźwiękowe, w których drobne szumy, tarcia i ziarnistości układały się w dłuższe przebiegi czasowe, niosące doświadczenie materii i jej historii.
Działania te wpisują się w szeroki nurt współczesnej pracy z dźwiękiem, w której materiał, jego pochodzenie i historia użycia stają się równorzędnymi elementami kompozycji. W muzyce eksperymentalnej i sound arcie od lat rozwijane są strategie oparte na pracy z resztką, odpadem, fragmentem infrastruktury, rozumianymi jako nośniki właściwości akustycznych oraz zapisów wcześniejszych funkcji. W tym kontekście dźwięk przestaje być abstrakcyjną formą, a zaczyna działać jako efekt relacji między materią, czasem i sposobem jej uruchamiania. To podejście jest bliskie myśleniu wywodzącemu się z nowego materializmu i ekologii relacyjnej, w których materia zachowuje sprawczość niezależnie od ludzkich intencji, a proces twórczy polega na pracy z tym, co już istnieje w obiegu. Istotne są tu również tradycje muzyki dronowej i ambientowej. W rezultacie otrzymaliśmy kolekcję, która jednocześnie funkcjonuje jako pole doświadczenia słuchowego i jako otwarty zasób dla dalszych działań artystycznych, edukacyjnych i badawczych.
