Zofia Tomczyk

W listopadzie zaczęłam zbierać notatki z mojej domowej przestrzeni w chwilach, gdy pojawiało się poczucie ciepła i spokoju. Pewnego grudniowego dnia otworzyłam to archiwum i zaczęłam improwizować. Słuchając nagrań na nowo, nie tyle je kształtowałam, ile tworzyłam dla nich przestrzeń i czas, by mogły wybrzmieć inaczej, mocniej i z większą czułością. Proces powstania kompozycji był powrotem do małych, ulotnych momentów ciepła zapisanych w osobistym archiwum codzienności.

001125 brzmi trochę jak:

leżenie bez planów
czarno-szary pies
lampka w kształcie pączka i
wspomnienie lata
pomarańczowy fotel
żółty wazon
niebieskie zasłony i
wierszyk na lodówce
mały telewizor
krzywo zawieszony obraz
ciepłe kaloryfery
ciemna noc
ciężki koc
tosty z serem
masełko na patelni i
suszone pomidory
domek na drzewie
niedziela wieczór przed podróżą
sen Nei

jest 18 listopada 2025 budzę się 10 km nad ziemią z widokiem na pustynię. dopiero wtedy orientuję się, że po raz pierwszy w życiu widzę pustynię na żywo. i że minął długi czas od kiedy widziałam tak sporą powierzchnię bez ingerencji człowieka. patrząc, słyszę nagle małe trzaski. bardzo cichutkie. gdzieś z jakiejś małej dziurki przy oknie. przybliżam się i słucham.

‍

notatka dźwiękowa 181125 zawiera szumy i trzaski zaobserwowane podczas tego zdarzenia oraz gitarowy loop, który oddaje atmosferę zaobserwowanego widoku.

Interdyscyplinarna artystka z Poznania. Ukończyła studia magisterskie Master in Performing Arts Iceland University of the Arts w Reykjaviku. Jest częścią Cichych Nagrań, wytwórni z Poznania zajmującej się powolną, spokojną muzyką – gra ciche koncerty, komponuje muzykę do spektakli i tworzy instalacje audio-wizualne. Od 2015 roku zgłębia tematykę snów, obecnie współpracuje z International Institute for Dreaming and Imagery®. Od 2020 roku zajmuje się tworzeniem partytur, które operują na styku ruchu, dźwięku i uważności. W 2024 roku wydała swoją pierwszą książkę “Mikropraktyki”.