Martyna Kacprowicz

Kompozycja to repetytywna, syntetyczna struktura dźwiękowa, której mechaniczne brzmienie buduje narastające napięcie. Powtarzające się rytmy stopniowo nawarstwiają się, zacinają i rozsynchronizowują. Jest to symboliczne przedstawienie próby organizacji natłoku myśli – ich zapętlania, nakręcania oraz eskalowania. Każdy umysł działa jak złożony mechanizm, który nieustannie próbujemy kontrolować, a utwór stanowi dźwiękowy zapis tego procesu.

Materiał źródłowy powstał w mieszkaniu, z nagrań przedmiotów otaczających mnie na co dzień. Krótkie, impulsowe dźwięki – mechanizm bezdotykowego włącznika światła, magnetycznych drzwi czy metalowych elementów mebli – przeplatają się z dłuższymi brzmieniami drapania chropowatej faktury ceramicznej doniczki i strun skrzypiec. Całość jest poddana syntezie i samplowaniu.

Kompozycja jest opowieścią dźwiękową zbudowaną z nagrań terenowych Warszawy. Rejestruję w niej zarówno naturalne brzmienia miasta, jak i przetworzone odgłosy ruchu ulicznego. Punktem wyjścia jest spokojna, letnia łąka oraz płynąca Wisła – symbol natury obecny w stolicy mimo jej intensywnego rytmu. W dalszej części pojawiają się dźwięki autobusów, samochodów, ruchomych schodów, rowerów oraz sygnały służb ratunkowych, które w swojej przetworzonej formie przywołują skojarzenia z alarmami i stanami zagrożenia.

Nagranie jest próbą uchwycenia napięcia między codzienną harmonią a niepokojem, który podszywa miejski pejzaż dźwiękowy. To refleksja nad wojną dziejącą się tuż obok naszych granic, a także nad traumami, które kiedyś dotknęły Warszawę. W kompozycji dźwięki natury splatają się z echem przeszłości oraz z głosami współczesności, tworząc akustyczny zapis doświadczenia miasta naznaczonego historią.

Jest reżyserką dźwięku, absolwentką Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Specjalizuje się w dźwięku filmowym, tworzy eksperymentalne kompozycje dźwiękowe oraz instalacje multimedialne, w których koncentruje się na poszukiwaniu kreatywnych i symbolicznych form opowiadania. W swoich projektach wykorzystuje subtelność i wielowarstwowość dźwięku, a także jego rolę w kształtowaniu przestrzeni i różnych form interakcji.

‍

‍