Autor/ka
dokumentacji
Ewa von Gottberg
Opis
Dwie monumentalne figury kroczące wykonane z brązu. Postacie mają ludzkie torsy i kończyny, lecz ich głowy są zdeformowane, nieludzkie, pozbawione cech indywidualnych. Nie są portretami ani przedstawieniami konkretnych osób – funkcjonują jako typy istnienia. Figury znajdują się w ruchu: idą, nie stoją i nie pozują. Ich krok nie ma charakteru triumfalnego ani narracyjnego, przypomina raczej marsz, migrację lub konieczność przemieszczania się. Postacie poruszają się w tym samym kierunku i w podobnym tempie, pozostając blisko siebie, lecz bez wzajemnego kontaktu. Skala rzeźb jest zbliżona do ludzkich proporcji – nie dominują przestrzeni, ale pozostają fizycznie odczuwalne. Surowa, ciężka forma brązu kontrastuje z zielenią parku i codzienną obecnością spacerowiczów. Realizacja ma charakter stały.
Autorska refleksja
Odczytuję te figury jako obraz wspólnoty bez bliskości: bycia razem, ale osobno. Postacie nie patrzą na siebie, nie komunikują się, a jednak dzielą ten sam kierunek i rytm ruchu. To jeden z kluczowych tematów twórczości Abakanowicz – człowiek w tłumie, który nigdy nie przestaje być samotny. Zdeformowane głowy nie pełnią funkcji centrum tożsamości ani rozumu. Brak spojrzenia eliminuje relację psychologiczną; pozostaje ciało jako archiwum doświadczeń – strachu, podporządkowania, trwania, biologicznej siły istnienia. Jest to wyraźnie powojenna, XX-wieczna wizja kondycji człowieka po katastrofach historycznych i utracie indywidualnych punktów odniesienia. Park jako miejsce realizacji jest kluczowy: rzeźby nie są pomnikiem ani dominantą. Ich obecność wpisuje się w codzienność, działa poprzez kontrast i napięcie, nie przez monumentalność. Sens nie ujawnia się w pierwszym spojrzeniu, lecz w doświadczeniu ruchu – własnego i rzeźbionych ciał.
Statement
Zinaxin i Dolacin to dwie kroczące figury Magdaleny Abakanowicz ustawione w przestrzeni publicznej Parku Rzeźby na Bródnie. Postacie idą obok siebie, w tym samym kierunku, bez kontaktu i bez dialogu. Pozbawione indywidualnych cech, z nieludzkimi głowami, funkcjonują jako obrazy kondycji człowieka po doświadczeniach XX wieku – istoty trwającej, podporządkowanej procesowi, zmuszonej do ruchu bez wyraźnego celu. Umieszczone w zieleni parku nie dominują przestrzeni, lecz działają poprzez napięcie między ciężarem formy a codziennym rytmem życia. To rzeźby nie do „oglądania”, lecz do odczuwania ciałem i ruchem; sens pojawia się nie w chwili kontaktu, lecz po odejściu.
