Autorska refleksja

Kompozycja Kunki i Huszczo jest jednocześnie mocnym znakiem w przestrzeni i formą otwartą na otoczenie. Jej geometryczna struktura nie zamyka widoku, lecz go kadruje, wciągając krajobraz osiedla w obręb dzieła. Dla jednych jest zagadką wymagającą interpretacji, dla innych po prostu charakterystycznym punktem miejsca. Z perspektywy czasu szczególnie istotna wydaje się jej dostępność. Forma, która mogłaby funkcjonować w przestrzeni galerii czy muzeum, znajduje się tu w codziennym otoczeniu bloków mieszkalnych i ruchliwej arterii miasta. Nie wymaga zaproszenia ani kontekstu instytucjonalnego – istnieje obok codziennych tras, spacerów i powrotów do domu. W tym sensie realizacja pozostaje jednym z najbardziej czytelnych przykładów idei sztuki obecnej poza instytucjami.

Statement

Nie sposób opowiadać o sztuce funkcjonującej poza instytucjami kultury bez odwołania do Lubelskich Spotkań Plastycznych i realizacji Kunki oraz Huszczo. Ta kompozycja stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków tamtego czasu. Jej ażurowa forma, skala i trwały materiał sprawiają, że nie zniknęła w krajobrazie, nie została zasłonięta ani zapomniana. Pozostaje obecna, choć niewielu zna nazwiska jej autorów. Być może to właśnie ten splot: miejsca, formy, historii i codziennej dostępności sprawia, że obiekt wciąż działa – jako przypomnienie, że sztuka może funkcjonować blisko życia, bez potrzeby muzealnej oprawy.