Autor/ka
dokumentacji
Dominika Budkus
Opis
Interwencja Berri Blue na Schodach Potiomkinowskich w Warszawie ma formę ręcznie malowanych, szkliwionych kafli ceramicznych typu azulejo, osadzonych bezpośrednio w strukturze architektonicznej schodów. Artystka wykorzystuje medium silnie zakorzenione w portugalskiej kulturze wizualnej, tradycyjnie obecne w przestrzeni publicznej w formie dekoracyjnych i narracyjnych kompozycji architektonicznych. W tym przypadku azulejos zostają przeniesione do warszawskiego parku i wpisane w fragment infrastruktury o charakterze przejściowym. Realizacja przedstawia trójgłową postać wpisaną w rytm ceramicznych płytek. Dominują charakterystyczne dla artystki barwy czerwieni i błękitu. Forma przywołuje skojarzenia z figurami mitycznymi i hybrydycznymi, wymykającymi się jednoznacznej identyfikacji. Twarze pozbawione są namalowanych wnętrz oczu; pierwotnie uzupełnione były o doklejone, wypukłe elementy, które z czasem uległy zniszczeniu, co wprowadza do pracy dodatkowy wymiar kruchości i zmienności. Praca funkcjonuje w miejscu intensywnie użytkowanym, a jednocześnie często niedostrzeganym wizualnie. Schody, murki i parkowa infrastruktura służą przede wszystkim przemieszczaniu się i krótkim zatrzymaniom. Azulejo umieszczone na górnym tarasie schodów działa jak obraz odkrywany przypadkiem – nie narzuca się odbiorcy, lecz pojawia się w polu widzenia tych, którzy zwracają uwagę na detale. Kafle zostały wkomponowane w istniejącą strukturę z poszanowaniem jej formy, bez agresywnej ingerencji w przestrzeń.
Autorska refleksja
Praca Berri Blue zwróciła moją uwagę właśnie swoją dyskrecją. Nie jest to realizacja, która domaga się spojrzenia – raczej taka, która nagradza uważność. Trójgłowa postać osadzona w parkowej architekturze sprawia wrażenie intymnego śladu pozostawionego w miejscu, które zwykle pełni wyłącznie funkcję przejścia. Odczytuję tę realizację jako wizualną metaforę wielości stanów emocjonalnych i wewnętrznych napięć, obecnych w twórczości artystki. Jednocześnie znaczenie pracy pozostaje otwarte. Jak podkreśla sama Berri Blue, w momencie umieszczenia realizacji w przestrzeni publicznej przestaje ona należeć wyłącznie do autorki i zaczyna funkcjonować w relacji z odbiorcami, którzy przejmują odpowiedzialność za jej interpretację, los i dalszą obecność. Azulejo na Schodach Potiomkinowskich staje się więc nie tyle komunikatem, co zaproszeniem do osobistego, nieoczywistego spotkania.
Statement
Azulejo Berri Blue na Schodach Potiomkinowskich w Warszawie to intymna interwencja ceramiczna osadzona w parkowej infrastrukturze. Trójgłowa postać, wpisana w architekturę schodów, działa jak obraz odkrywany przypadkiem i pozostawia przestrzeń dla indywidualnej interpretacji.
